Σε στενή επιστημονική συνεργασία της Ελληνικής ερευνητικής μας ομάδας με Ιατρικές Σχολές Αμερικανικών Πανεπιστημίων, εκπονήθηκε και παρουσιάστηκε στην επιστημονική κοινότητα, η ακόλουθη μελέτη:
Ο Ρόλος του Σακχαρώδους Διαβήτη στην Επίπτωση και την Επιθετικότητα του Καρκίνου του Θυρεοειδούς. Μια Διεθνής, Πολυκεντρική Μελέτη του Ελληνικού Δικτύου Ενδοκρινολόγων με 3459 Ασθενείς
Ρόδης Δ Παπαρώδης, Ευάγγελος Καρβούνης, Γεώργιος Σημαιάκης, Ιωάννης Ανδρουλάκης, Δημήτριος Ασκητής, Σαράντης Λιβαδάς, Ανδρέας Ριζούλης, Βασίλειος Παπανίκος, Νικόλαος Μαστρονικολής, Δήμητρα Ζιάννη, Χαράλαμπος Μασούρας, Ηλίας Περόγαμβρος, Αναστάσιος Μπονιάκος, Νικόλαος Αγγελόπουλος, Δήμητρα Μπαντούνα, Αικατερίνη Καπεζάνου, Ουρανία Απορέλλη, Shahnawaz Imam, Juan C Jaume.
Φορείς Διαχείρισης Μελέτης: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΔΟΚΡΙΝΟΛΟΓΩΝ, Edward Hines Jr VA Hospital, Loyola University Medical Center, University of Wisconsin Hospital and Clinics, USA
Abstract
Εισαγωγή: Οι μεταβολικές εκτροπές του που οδηγούν στον ΣΔ2, αλλά και οι αυτοάνοσης αρχής φλεγμονώδεις διεργασίες του ΣΔ1 και του LADA συσχετίζονται με τους μηχανισμούς καρκινογένεσης και την επιθετικότητα του καρκίνου σε πολλά όργανα, αλλά η σχέση αυτή στον θυρεοειδή παραμένει ασαφής με βάση διάφορες μελέτες. Σχεδιάσαμε την παρούσα μελέτη για να διερευνήσουμε την σχέση αυτή.
Μέθοδοι: Ανασκοπήσαμε όλες τις θυρεοειδεκτομες που διενεργήθηκαν σε βάθος 10 ετών σε 2 κέντρα των ΗΠΑ και 13 της Ελλάδας, και συγκεντρώσαμε δεδομένα όσον αφορά το φύλο, την ηλικία, την προεγχειρητική TSH, την ιστολογική εξέταση και το ιστορικό ΣΔ [ΣΔ1+LADA, ΣΔ2] ή την απουσία τους (ομάδα ελέγχου-CON) και συγκρίναμε την επίπτωση του καρκίνου του θυρεοειδούς και των χαρακτηριστικών επιθετικής συμπεριφοράς της νόσου
Αποτελέσματα: Συνολικά ανασκοπήσαμε n=9641 θυρεοειδεκτομές και συμπεριλάβαμε n=3459 ασθενείς: n=980 άνδρες (28.3%). Εξ αυτών έπασχαν από ΣΔ2 n=361, ΣΔ1 n=11 και n=3087 δεν είχαν σακχαρώδη διαβήτη (CON). H προεγχειρητική TSH δεν διέφερε μεταξύ των ομάδων. Οι ΣΔ1 και ΣΔ2 περιλάμβαναν περισσότερους άνδρες. Συνολικά διαγνώσθηκαν n=1766 ΚΘ: Θηλώδες n=1667, Θυλακιώδες n=23, Hürthle-cell n=28, Μυελοειδές n=38, Χαμηλής διαφοροποίησης n=6, Αναπλαστικό n=1, Λέμφωμα n=1, Άλλο n=2. Μικροσκοπική εξωθυρεοειδική επέκταση (ΕΤΕ) βρέθηκε σε n=416 ασθενείς και μακροσκοπική σε n=78, διήθηση κάψας σε n=925, λεμφαδενική διασπορά σε n=528 και απομακρυσμένη μετάσταση σε n=19. Η παρουσία του ΣΔ1 ή ΣΔ2 δεν επηρέασε την επίπτωση του ΚΘ, ή την αναλογία των ιστολογικών υποτύπων. Οι ΣΔ με ΚΘ εμφάνιζαν σπανιότερα μικροσκοπική ΕΤΕ, διήθηση της κάψας ή τοπική υποτροπή, ενώ η μακροσκοπική ΕΤΕ ήταν πιο συχνή στους ΣΔ2. Δεν διέφεραν η συχνότητα εμφάνισης λεμφαδενικής διασποράς, απομακρυσμένης μετάστασης ή της ανάγκης για θεραπεία με ιώδιο
Συμπεράσματα: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης δεν φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την επίπτωση του καρκίνου του θυρεοειδούς. Οι ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 φαίνεται να παρουσιάζουν πιο επιθετικές μορφές επέκτασης έξωθεν του θυρεοειδούς, όταν αυτή εκδηλωθεί. Συνολικά, όμως, ο ΣΔ δεν φαίνεται να τροποποιεί σημαντικά την επιθετικότητα στην συμπεριφορά του καρκίνου του θυρεοειδούς.
